“LA EDUCACION
PROHIBIDA” – GOGOETA
Gaur egungo hezkuntza sisteman, haurrak ez du izan beharko lukeen
protagonismoa. Ez da haurraren indibidualtasuna kontuan hartzen. Izan
ere, hezkuntzak eredu bakarra eskaintzen du. Ez zaie haurren behar
eta nahiei erreparatzen, helduen beharretatik helduen beharretara
eraikitako sistema daukagu. Esaterako, ordutegiak, ikasgaiak,
helburuak, adinaren araberako banaketa...
Honetaz gain, gobernutik datorzkigu hezkuntza sistema antolatzeko
irizpideak, ikas-komunitateak emateko daukanari erreparatu gabe.
Honekin, hiritar zehatz bat sortu nahi dute, gizarte honetan leku
zehatza beteko duen pertsona hain zuzen ere. Gobernuak gizartea
kontrolpean izatea du helburu eta
horretarako hezkuntzaz baliatzen
da. Hezkuntza sistema sistema baztertzailea da, Gobernutik ezarritako
mugak gainditu dituzten goi-mailako pertsonak aukeratzeko sortua.
Hezkuntza sisteman egokitu ez direlako muga horiek gainditu ez
dituztenak, berriz, sistematik kanpo geratuko dira, lanik
prekarioenetara mugaturik.
Bestalde, ebaluaketari dagokionez, berriro ere ikusi dezakegu ez
dituela ezaugarri pertsonalak kontuan hartzen. Edozein izanda ere
haurraren errealitatea, ebaluaketa sistema bakarra ezarri dute
denentzat. Gainera, ikasgaien eta gaitasunen inportantzia ezarrita
dago eta hauen bueltan ezarriko da haurren kalifikazioa. Gure ustez,
haurraren erritmoa eta beharrak errespetatu nahi badira denontzat
berdina den ebaluaketak zentzua galtzen du.
Orain artekoa kontuan izanda, kalitatezko heziketa eskaini nahi
bada, haurrari begira eraikitakoa izango da; betiere, talde zein
banakakoari erreparatuz. Haurrak berekin dakarren sormen eta
jakin-mina ez galtzeko, irakasleak bere lana motibazioz bete beharko
du eta aldi berean haurra motibatu ikasteko bidean jarrai dezan.
Horretarako, haurraren motibazioa epe motzera begira zuzendu beharko
da, hau da, ikasten dituenak orainean erabilgarriak zaizkiola sentitu
beharko du eta ez etorkizun urrunean.
Egia esan, ikastea esanguratsua izan dadin garrantzitsuena ez da
informazioaren kantitatea izango, kalitatea baizik. Abiapuntua hau
delarik, eduki hutsen ikastea baino, garrantzitsuagoa izango da
haurrei bizitzan aurrera egiteko baliabideak eskura jartzea.
Haur bakoitzak bere bidea eraiki behar du, pertsonala, indibiduala.
Hezkuntzak ordea, bide bakarra jartzen du aukeran inolako
altenatibarik gabe. Eskolak pentsamolde ireki baterantz pausoak eman
beharko lituzke. Ezin da ukatu, pertsona osotasunean garatzeko bide
desberdinak daudela, aukera ezberdinak. Beraz, utz diezaiogun haur
bakoitzari askatasunean bere bidea eraikitzen beharrezko dituen
urrtsak emanez.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina